Dinginsizlik ve Carpe Diem
Yazmayı aslında pek beceremem, sohbet etmek benim işim. Yazarken de sohbet havasında yazmayı severim ve isterim. O yüzden yazılarımı günlük hayatın cereyanından uzak bir zamanda okumanızı tavsiye ederim. Aksi takdirde sıkıcı gelir, bir şey kazanmazsınız, vakit kaybı olur.
Öykü yazmak için dünyaya geldiğimi düşünsem de bunu henüz yapabilecek cesareti ve tutkuyu bulamadım. Düşünsenize, insan sırf karnım doysun diye yazmaya başlarsa hali nice olur?
Yazılarımda genellikle hislerimden bahsediyorum; belki biriken bir enerjinin boşalması, belki de hislerden bahsetmek güzel. Gevezelik yeter, konumuza geçelim.
Carpe diem, "anı yakala, anın tadını çıkar" manasına gelen bir söz. Ünlü Roma şairi Horace (Quintus Horatius Flaccus) tarafından ilk kez dile getirilmiş. Bazıları gevezelikte bulabilir o anı, bazıları ise doğayı dinleyerek. Ben ikinci gruptayım.
Belki de bu yüzden doğayı anlamaya çalışan biyolojiyi kendime bir yol olarak seçtim. Fakat zaman ve şartlar o kadar acımasız ki hangi yolda olduğunuzu ve ne için girdiğinizi unutuveriyorsunuz. Arada bir boş zaman bulduğunuzda -ki bu boşlukları hiçbir zaman tatildeyken bulamadım- kendinize ve yolunuza uzaktan bakıp, "ha..iktir nerdeyim lan ben?" diyebiliyorsunuz.
Bir mücadele, bir savaş veriyoruz. Kimin ve neyin uğruna olduğunu çoğu zaman bilmiyoruz. Bazen zihnimdeki muzip, kendiyle konuşuyor. Mücadelemizin bir değeri olup olmadığını sorgularken karşısındaki kendine şunu soruyor:
- Sence ölünce Valhalla' ya gider miyik hacı?
- Vallaha bence giderik hacı.
Belki de gidemeyiz, belki gider de damsız geldiğimiz için kapıdan kovuluruz (Valkyrie' miz yoksa hele).
Bence bir insanın dinginleşmesi için bir hesaplaşmayı bitirmesi lazım. Yani bu defter kapanmalı, sayfalar açıkken ve yazı devam ediyorken bir dinginleşme olmaz. bu "dinginsiz" hayat, insana huzur veremeyebilir. Carpe diem, dinginsiz ile başa çıkamayabilir. Bu da bir savaş olabilir mi?
Bazen son sürat savaşmak, bazen de yan gelip yatmak istiyor insan. Dinginsiz mi kazanacak, yoksa carpe diem mi?
Keşke başıboş bir tanrı olsam!
Son olarak herkese benden bir YOLO!
Öykü yazmak için dünyaya geldiğimi düşünsem de bunu henüz yapabilecek cesareti ve tutkuyu bulamadım. Düşünsenize, insan sırf karnım doysun diye yazmaya başlarsa hali nice olur?
Yazılarımda genellikle hislerimden bahsediyorum; belki biriken bir enerjinin boşalması, belki de hislerden bahsetmek güzel. Gevezelik yeter, konumuza geçelim.
Carpe diem, "anı yakala, anın tadını çıkar" manasına gelen bir söz. Ünlü Roma şairi Horace (Quintus Horatius Flaccus) tarafından ilk kez dile getirilmiş. Bazıları gevezelikte bulabilir o anı, bazıları ise doğayı dinleyerek. Ben ikinci gruptayım.
Belki de bu yüzden doğayı anlamaya çalışan biyolojiyi kendime bir yol olarak seçtim. Fakat zaman ve şartlar o kadar acımasız ki hangi yolda olduğunuzu ve ne için girdiğinizi unutuveriyorsunuz. Arada bir boş zaman bulduğunuzda -ki bu boşlukları hiçbir zaman tatildeyken bulamadım- kendinize ve yolunuza uzaktan bakıp, "ha..iktir nerdeyim lan ben?" diyebiliyorsunuz.
Bir mücadele, bir savaş veriyoruz. Kimin ve neyin uğruna olduğunu çoğu zaman bilmiyoruz. Bazen zihnimdeki muzip, kendiyle konuşuyor. Mücadelemizin bir değeri olup olmadığını sorgularken karşısındaki kendine şunu soruyor:
- Sence ölünce Valhalla' ya gider miyik hacı?
- Vallaha bence giderik hacı.
Belki de gidemeyiz, belki gider de damsız geldiğimiz için kapıdan kovuluruz (Valkyrie' miz yoksa hele).
Bence bir insanın dinginleşmesi için bir hesaplaşmayı bitirmesi lazım. Yani bu defter kapanmalı, sayfalar açıkken ve yazı devam ediyorken bir dinginleşme olmaz. bu "dinginsiz" hayat, insana huzur veremeyebilir. Carpe diem, dinginsiz ile başa çıkamayabilir. Bu da bir savaş olabilir mi?
Bazen son sürat savaşmak, bazen de yan gelip yatmak istiyor insan. Dinginsiz mi kazanacak, yoksa carpe diem mi?
Keşke başıboş bir tanrı olsam!
Son olarak herkese benden bir YOLO!
Yorumlar